SN za nadmiernie wygórowane uznawał odsetki określone już na poziomie 0,3% w stosunku dziennym (czyli 109,5% w stosunku rocznym).
Fot. Gerd Altmann z Pixabay
SN za nadmiernie wygórowane uznawał odsetki określone już na poziomie 0,3% w stosunku dziennym (czyli 109,5% w stosunku rocznym).
Fot. Gerd Altmann z Pixabay
Za należne 14,5 tys. zł można odebrać milion?
Rzecznik Praw Obywatelskich po raz kolejny – skutecznie – złożył skargę nadzwyczajną w sprawie lichwiarskich odsetek.
To już nie pierwsza taka sprawa, o poprzedniej czytaj więcej:
I tym razem odsetki umowne miały wynosić 1 proc. dziennie.
Powódce przysługiwała wierzytelność z tytułu prac budowlanych wykonanych na rzecz pozwanych – 14 552,00 zł. Sąd Rejonowy w kwietniu 2002 r. nakazał pozwanym zapłatę na rzecz powódki kwoty: wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 1% dziennie od 11 lutego 2002 r.; 1365,60 zł z ustawowymi odsetkami od 26 marca 2002 r. oraz 8303,60 zł tytułem kosztów procesu.
Aktualnie wartość odsetek przekracza już milion zł, trwa ekgzekucja.
RPO uznał, że „Nakaz zapłaty w części zasądzającej odsetki umowne rażąco narusza przepisy prawa materialnego o charakterze bezwzględnie obowiązującym, tj. art. 3531 k.c. w związku z art. 58 § 2 i 3 k.c. Zasądzone odsetki umowne w wysokości 1% w stosunku dziennym (365% w stosunku rocznym) mają charakter lichwiarski i jako takie pozostają w oczywistej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Sąd powinien stwierdzić, że zapisy umowne dotyczące odsetek są bezwzględnie nieważne, a co za tym idzie – nie mogą stanowić skutecznej podstawy roszczenia pozwu.”
Sąd Najwyższy podzielił pogląd RPO.
„Niewątpliwie odsetki zastrzeżone w wysokości 1%, tj. 365% rocznie, były znacząco wygórowane. Wysokość taka, w powiązaniu z treścią art. 451 par. 1 k.c., uprawniającego wierzyciela do zaliczenia spełnianego świadczenia w pierwszej kolejności na zaległe świadczenia uboczne, prowadzi w krótkim czasie do powstania długu, którego dłużnik nie jest w stanie spłacić. Pozostaje to w sprzeczności z celem i funkcją odsetek, mających stanowić przede wszystkim formę wynagrodzenia za korzystanie z kapitału lub waloryzacji, a także narusza zasady uczciwego obrotu.
W ocenie Sądu Najwyższego postanowienie umowne zastrzegające odsetki w powołanej wyżej wysokości jest nieważne na podstawie art. 353[1] k.c. w zw. z art. 58 par. 2 k.c. jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Zasądzając odsetki na tej podstawie Sąd Rejonowy (…) dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego” – podano.
