I to niezależnie od spełnienia kryteriów klimatycznych i krajobrazowych.

Rada gminy może wprowadzić opłatę turystyczną. Może to zrobić na obszarze wybranych miejscowości, jednostek pomocniczych gminy lub jednostek niższego rzędu – zakłada projekt skierowany do Sejmu przez posłów Lewicy.

Opłatę turystyczną pobiera się od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych na obszarze, na którym została wprowadzona, za każdą rozpoczętą dobę pobytu.

Stawka opłaty turystycznej nie może przekroczyć równowartości 25% minimalnej stawki godzinowej ustalonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę – przewidziano.

Taka zmiana to nie tylko zmiana nazwy podatku lokalnego. Dziś gmina może wprowadzać opłatę miejscową i opłatę uzdrowiskową. Pierwszą – gdy gmina lub jej część spełnia łącznie trzy kryteria ustawowe: korzystnych właściwości klimatycznych; walorów krajobrazowych; warunków umożliwiających pobyt osób w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych. Drugą – tylko w gminach o statusie obszaru ochrony uzdrowiskowej.

Projekt przewiduje pozostawienie opłaty uzdrowiskowej.

Projektowane zmiany zakładają natomiast rezygnację z opłaty miejscowej i zastąpienie jej opłatą turystyczną, przy czym nastąpiłaby:

• rezygnacja z dotychczasowych kryteriów klimatycznych i krajobrazowych, dzięki czemu każda gmina będzie miała prawo wprowadzić opłatę turystyczną;
• możliwość wprowadzenia opłaty turystycznej jedynie dla wybranych miejscowości, jednostek pomocniczych gminy (np. sołectw, dzielnic, osiedli) lub jednostek niższego rzędu (np. osiedli tworzonych przez dzielnice w Warszawie);
• wprowadzenie, w przypadku gdy płatność za nocleg następuje za pośrednictwem pośrednika, w tym przy użyciu strony internetowej lub aplikacji prowadzonej przez pośrednika, obowiązku poboru i przekazania gminie opłaty turystycznej przez pośrednika;
• określenie maksymalnej wysokości stawki opłaty turystycznej na poziomie 25% minimalnej stawki godzinowej za pracę;
• możliwość różnicowania wysokości stawek opłaty turystycznej:

○ dla poszczególnych miejscowości, jednostek pomocniczych gminy lub jednostek niższego rzędu,

○ w zależności od tego, czy płatność za nocleg następuje za pośrednictwem pośrednika.

„Wprowadzenie opłaty turystycznej umożliwi częściową rekompensatę kosztów społecznych generowanych przez współczesną turystykę, do których należą m.in. zwiększona presja na usługi publiczne, pogorszenie jakości życia w dzielnicach szczególnie obciążonych ruchem turystycznym, wzrost kosztów utrzymania przestrzeni publicznej oraz narastające konflikty między mieszkańcami a turystami (np. hałas, zatłoczenie, wzmożone interwencje służb porządkowych)” – uzasadniono, dodając: „Podstawowym przewidywanym skutkiem wejścia w życie ustawy będzie zwiększenie wpływów do budżetów gmin, w których koncentruje się ruch turystyczny”.

Owe wpływy wyliczono rocznie dla dużych miast, przy założeniu liczby udzielonych noclegów w 2024 r. (wg GUS), niestosowania zwolnień i ulg (zarówno ustawowych, jak i tych, które wprowadzić mogą same gminy – ze względu na brak jednolitych danych na temat liczby turystów należących do poszczególnych grup, wobec których miałyby one być stosowane) oraz ustalenia stawki opłaty na poziomie 8 zł za nocleg na obszarze całego miasta na:

– ok. 57,5 mln zł w Warszawie,

– 47 mln zł w Krakowie,

– 16,5 mln zł we Wrocławiu,

– 10,5 mln zł w Poznaniu,

– 8 mln zł w Łodzi,

– 7,8 mln zł w Szczecinie,

– 5,5 mln zł w Katowicach czy 2 mln zł w Częstochowie.

Zaproponowano, by ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2027 r.