Sprzeciw wobec organizowania polowania zbiorowego stanowi nieefektywny środek odwoławczy od działania ingerującego w prawo własności właściciela – przyznaje minister Paulina Hennig-Kloska i zapowiada analizy w celu wypracowania najlepszych propozycji przepisów prawnych.

Wszystko to po interwencji Rzecznika Praw Obywatelskich – kolejnej dotyczącej „Prawa łowieckiego”.

Wcześniej RPO uzyskał zapewnienie, że zwiększenie poziomu ochrony prawa własności oraz skuteczne informowanie właścicieli nieruchomości o polowaniach staną się przedmiotem planowanej nowelizacji ustawy „Prawo łowieckie”.

Czytaj też:

MKiŚ zapowiada zmiany w prawie łowieckim

„Kwestie postulowanych zmian przepisów prawa są obecnie przedmiotem analizy w celu wypracowania najlepszych rozwiązań i propozycji przepisów prawnych” – podaje Paulina Hennig-Kloska, minister klimatu i środowiska.

Ale zdaniem minister nie wszystkie sygnalizowane problemy wymagają zmian. I tak „przyjęte rozwiązania prawne w zakresie rozliczania czynszu dzierżawnego między właściwe terytorialnie gminy i nadleśnictwa są słuszne” –  uważa minister.

Natomiast  „W odniesieniu do art. 27b Prawa łowieckiego, który pozwala jedynie właścicielowi będącemu osobą fizyczną skutecznie sprzeciwić się organizacji polowań na swojej nieruchomości poprzez złożenie przed starostą oświadczenia o zakazie wykonywania polowania, podzielam stanowisko Pana Rzecznika, że przepis arbitralnie różnicuje ochronę prawa własności” – przyznała i dodała, że „należy uznać za słuszne stworzenie narzędzia umożliwiającego składanie oświadczenia o zakazie wykonywania polowania elektronicznie przyjmowanego automatycznie.”

Wreszcie kwestia polowania zbiorowego.

„W odniesieniu do wprowadzonej w Prawie łowieckim możliwości wniesienia sprzeciwu wobec organizowania polowania zbiorowego również zgadzam się z opinią Pana Rzecznika, że sprzeciw stanowi nieefektywny środek odwoławczy od działania ingerującego w prawo własności właściciela z uwagi na to, że: 1) rozpatruje go podmiot mający interes w organizacji polowania; 2) przepis nie określa formy rozpatrzenia sprzeciwu ani nie przewiduje obowiązku poinformowania właściciela o jego nieuwzględnieniu; 3) rozstrzygnięcie dzierżawcy/zarządcy nie musi zawierać uzasadnienia; 4) przesłanki uwzględnienia sprzeciwu określone są zbyt wąsko; 5) rozstrzygnięcie nie podlega zaskarżeniu. Ponadto możliwość wniesienia sprzeciwu ogranicza się jedynie do wskazanych w ustawie okoliczności. Zasadna jest analiza wskazanej kwestii w celu wypracowania rozwiązań, które będą wychodzić naprzeciw zapewnieniu standardów konstytucyjnych”.

Trochę długo trwają te analizy…