Zbliżające się zawarcie umowy pomiędzy Unią Europejską a Mercosur od dłuższego już czasu wzbudza wiele emocji.

Choć kraje członkowskie UE są w tym temacie podzielone, wszystko wskazuje na to, że nie uda się zebrać tzw. mniejszości blokującej. Jednymi z krajów, które są zdecydowanymi zwolennikami umowy pozostają Niemcy oraz Hiszpania. Co prawda hiszpańscy rolnicy, w tym również przedstawiciele branży mięsnej, wyrażali swoje obawy oraz protestowali przeciw proponowanemu kształtowi umowy, ale wydaje się, że Hiszpania dąży do jak najszybszego jej zawarcia. Umowie i procesowi negocjacyjnemu towarzyszyło wiele spekulacji, lecz pojawiają się również dowody na to, w jaki sposób może wyglądać współpraca pomiędzy UE a krajami Mercosur i jaki będzie miało to wpływ na europejską branżę rolną.

Hiszpański integrator rolniczy działający od 1956 roku, firma Vall Companys, zatrudniająca 12 tysięcy pracowników, właśnie ogłosiła, że wspólnie z brazylijską firmą Master Agroindustrial zainwestuje 123 miliony euro w rozwój produkcji wieprzowiny. Komunikat wskazuje, że głównymi rynkami zbytu mają być Europa i Azja.

Informacja ta może być dopiero początkiem podobnych procesów, które będą miały wymierny wpływ na europejski rynek trzody chlewnej. Przypomnijmy, że do chwili obecnej najbardziej zagrożony był sektor wołowy i drobiowy. Powyższy przykład wskazuje na to, że może dochodzić do serii inwestycji w krajach Ameryki Południowej realizowanych przez europejskich potentatów, którym zdecydowanie łatwiej będzie dostać się na unijny rynek.

– Uważam, że podobne działania powinny stać się przedmiotem ogólnoeuropejskiej dyskusji – mówi Wiesław Różański, prezes Unii Producentów i Pracodawców Przemysłu Mięsnego. – Nie znamy wszystkich szczegółów, ale takie inwestycje mogą powodować zdarzenia znane z rynku drobiarskiego, gdzie duże ukraińskie holdingi coraz prężniej inwestują w Europie i zagrażają pozycji europejskich producentów. Kolejna kwestia dotyczy tego, czy takie inwestycje nie posłużą do omijania kontyngentów. Nie posądzam nikogo o takie praktyki, jednak wyobraźnia podsuwa różne rozwiązania. Nie bez powodu wskazano Europę jako jeden z głównych kierunków rozwoju.

W opinii Wiesława Różańskiego nawet jeśli nie będzie dochodzić do nieprawidłowości, to brazylijska wieprzowina z europejskim rodowodem może stanowić duże zagrożenie na rynkach azjatyckich, którymi Polska jest bardzo zainteresowana. Prezes UPEMI stawia pytanie, czy trzoda chlewna produkowana w wyniku realizacji inwestycji będzie podlegała tym samym obostrzeniom, co europejska produkcja. Jeśli nie, to Hiszpanie znaleźli sposób na cenową konkurencję na rynkach azjatyckich, w której europejscy producenci po prostu nie mają szans. Grozi to destabilizacją europejskiego ryku trzody chlewnej, szczególnie wobec coraz bardziej dotkliwego spadku hodowli żywca.

Zupełnie niezależnie od konsekwencji ekonomicznych można uznać, że działania takie są wyraźną zapowiedzią podpisania umowy UE-Mercosur. Decyzje biznesowe nie są podejmowane pochopnie, a ich celem jest zysk. Można również spekulować, czy przenoszenie części produkcji do Ameryki Południowej nie jest sposobem na coraz ostrzejsze warunki jej prowadzenia w Europie. Przypomnijmy, że kilka dni temu sąd w Galicji w swoim wyroku uznał, że intensywna hodowla trzody chlewnej narusza prawa mieszkańców. Jeśli tak, to spełni się marzenie dużej części organizacji ekologicznych i broniących praw zwierząt. Za oceanem hodowla już tak nie przeszkadza, ponieważ jej nie widzimy, nie mamy jej za płotem, czyli słowem eksportujemy troskę o środowisko, a importujemy zwiększony ślad węglowy, jaki będzie towarzyszył transportowi towarów do Europy przez Atlantyk.

Źródło informacji: komunikat prasowy Unii Producentów i Pracodawców Przemysłu Mięsnego